เรื่องราวของวันที่ 25 ราวกับความฝัน
เมื่อเปาได้เจอกับผู้หญิงที่อยากเจอมาตลอดแบบกระทันหัน
จู่ๆก็โทรมาบอกว่าอยู่กรุงเทพฯ ในก็ตื่นเต้นจนบอกไม่ถูก
จนไม่สามารถจะกลั้นน้ำตาได้เลย รู้สึกตื่นเต้นสุดๆ
หลังจากได้คุยโทรศัพท์ร่างกายก็สั่งในมุ่งหน้าไปยังที่เค้าอยู่
ปฎิกิริยาในร่างกายยังไม่สำคัญเท่าจิตใจที่อยากจะเจอเต็มเปี่ยม
โห...ไม่ได้เจอเป็นปีๆ วันนี้เป็นอย่างไงก็ต้องเจอให้ได้

ถ้าแม้ว่าเค้าจะมาทำธุระ ขอให้ได้เห็นหน้า จับมือ โอบกอดร่างเล็กๆของเธอ
คนนั้นหน่อยเถอะ คิดถึงมากๆ ไม่คิดว่าจะได้เจอกันแล้วมันกระทันหันจริงๆ
พอเจอกัน ยังไม่ได้พูดอะไรกันมาก เปาก็จับแกมากอดแบบว่าไร้สติมากๆ
จนไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรอยู่ในขนาดนั้น รู้สึกคิดถึงมากๆ ใจแทบขาด

ในหัวสมองอยากหยุดเวลานี้ให้นานๆจัง เราไม่ได้คุยอะไรกันมาก
แต่ก็เหมือนพูดกันน้ำลายแตกฟองเลย เป็นช่วงเวลาที่เปานั่งมองหน้าเค้าอย่าง
ไม่กระพริบตา มันเป็นเวลานานมากแล้วเนอะ ที่เราไม่ได้เจอกัน พูดประโยคนี้
จนคิดว่าเรากำลังพูดอะไรอยู่เนี่ย เพราะว่าคิดถึงหรือเปล่า ไม่รู้ที่ทำให้เค้ามาพบเราวันนี้
รู้สึกดีใจมากๆ หลังจากนั้นเค้าต้องไปพบลูกค้า เราก็ห่างมองอยู่ห่างๆ

ก็ได้เวลากลับแล้วซินะ ทำไมเวลาช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน
ขากลับกลับแท็กซี่กัน ไม่อยากให้กลับเลย ให้ตายซิ ให้ตายซิ
ตอนอยู่ในแท็กซี่ไม่เท่าไหร่หรอก พอไปถึงรถตู้ ไม่อยากให้ไปเลย
ได้กอดอีกซักที แล้วก็ต้องปล่อยมือไปแหละ
จริงๆอยากร้องไห้นะ แต่ต้องเก็บความรู้สึกไว้
ไม่รู้เราจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่ แต่อย่างน้อยก็ดีใจนะ
ที่ยังโทรมาบอก ถึงจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่ก็เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดเลย